လြမ္း ...... လို႔

ရီျခား ျမီျခား အလင္းခါးတိေအာက္မွာ

ရနံ႔ခါးတိက

ငါ့ဘဝကို သိမ္းၾကံဳးယူလားဖို႔ဗ်ာယ္ပိုင္ ...

ကာလာစံု ဝတ္ဆင္ထားေရ မ်က္လံုးတိက

မွားဖို႔ ျခီတစ္လွမ္းကို စစူးစစိုက္ေစာင့္ၾကည့္နိန္ကတ္ယင့္ ...

အနိန္ၾကာလာတိုင္း က်င့္သားရမလာဘဲ

ေၾကာက္စိတ္တိရာ ပိုလာခကတ္ ...

တစ္နီဝင္တိုင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္မိေရ .....

နာၾကင္မႈတိကို လြယ္ပိုး

ငါရို႕ေၾကာခိုင္းထားခေရ အေနာက္ရိုးမတစ္ဘက္

အမိၿခံေဒါင့္ေခ်က

ငါစိုက္ခေရ စပါယ္တစ္ၿခံဳကို ငါလြမ္းလို႔ ...

အမိၿခံရွိက ေသာက္ရီအိုးစင္ေခ်ေလ့ ငါလြမ္းလို႔ ....

သရက္ပင္အိုေအာက္ ခံုတန္းေခ်ကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ....

ယင္းနိန္ရာတိမွာ အခါခါထပ္နိန္ခေရ ငါ့ျခီရာတိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ....

နာၾကင္မႈကိုမသိေရ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေခ်တစ္ေယာက္ ၿပံဳးရယ္ျခင္းကို ငါလြမ္းလို႔ ...

အိမ္ခန္းေဒါင့္က ငါ့စာအုပ္ခံုေခ်ကိုေလ့ ငါလြမ္းလို႔ ...

ႏြီဦးမွာဖူးေရ ပုရစ္ဖူးေခ်တိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ...

အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်ဳိးခဖူးေရ တံစက္ျမိတ္က မိုးရီစက္တိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ...

၂၁ ႏွစ္တိုင္ ရႈရိႈက္ဖူးခေရ ပင္လယ္ရနံ႔ကို ငါလြမ္းလို႔ ...

နီညိဳခ်ိန္ စက္ရံုေအာ္သံတိနန္႔ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ ...

ႏူးညံ့ေရ အမိႏွလံုးသား ၊ လံုၿခံဳမႈအျပည့္နန္႔ အဖရင္အုပ္ကားကား ...

ႏွစ္သိမ့္မႈပီးေရ အမိလက္ႏွစ္ဘက္ ၊ မ်က္ရည္တိခမ္းေျခာက္စီခ အဖရဲရင့္ျခင္းတိ ...

........................................

...........................................................

ငါလြမ္းလို႔ .................

လြမ္းလို႔ .........................

လြမ္း ............................ လို႔

လြမ္း ........................

................

..................

သင္းခ်ဳိ

ရင္ျမိဳခံရေရနိန္႔

ရင္ျမိဳခံရေရနိန္႔

အသိနန္႔ သတိၾကားမွာ

ေဒရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးကို ေသာ့ခတ္ထားျပီးခါမွ

ထိန္းမႏုိင္၊သိမ္းမရ ေဖာက္ထြက္လာေရ ဆႏၵနန္႔

သစၥာေဖါက္ဝံ့ေရ ႏွလံုးသား .........

အၾကိမ္ၾကိမ္ ခလုတ္တုိက္လဲက်ဖူးလို႔

ျပန္မထဝ့ံေအာင္ လန္႔ဖ်ား ဖ်ားခေရ ငါ့ဝိဥာဥ္

ေလေျပညွင္းတစ္ခ်က္ တိုးအေဝွ႔မွာ

တစ္ခါျပန္ခုန္ထ မိုက္ရူးရဲခဗ်ာယ္ ........

ထိုနိန္႔က ........ ( x . x . xxxx)

ပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္အာေရ အသံ

ငါ့လိပ္ျပာကို ေတာင္ပံခတ္စီခေရ ...

ကလပ္စီကယ္ သံစဥ္တစ္ဝက္နန္႔

စီးဆင္းနီေရ အၾကားအာရုံ

ဦးေဏွာက္ အခ်က္ပီးေခါင္းေလာင္းသံေတာင္ မၾကားႏုိင္ခေအာင္

ငါ့ရင္ဘတ္က ငါ့ကိုဝါးျမိဳလားေရ ........

သင္းခ်ိဳ

မိုးနည္းရပ္ဝန္း

တကယ္ေတာ့ မိုးနည္းတာမဟုတ္ပါဘူး ... မိုးကို မရြာတာ ... ေျခာက္ခမ္းျပီး ေၾကြက်ကုန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ... တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ... ဒီေနရာ ဒီေဒသအတြက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံခဲ့ရတဲ့အရာေတြ ... ဘာေတြမ်ား ျပန္ရခဲ့တာ ရွိလို႔လဲ ... တစ္ခုပဲ သံေယာဇာဥ္ဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိလာခဲ့တာရယ္၊ ဘဝ ဆိုတာကို အမ်ဳိးစံု မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ဖူး ၾကံဳဖူး ဆံုဖူး တာပါပဲ ... ဒါေတြကို ရဖို႔ ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့ အင္အားေတြက ေငြ၊ အခ်ိန္၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာရိပ္ေတြ ... အထီးက်န္တယ္ ဆိုတာ ဘာရယ္လို႔ မေတြးဘဲကို ေန႔တိုင္းလိုလို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ ... တစ္ရက္စီ တစ္နာရီစီတိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သက္ရွိလူက ေသဆံုးေနျပီးေတာ့ စက္ရုပ္လို အရာတစ္ခု အစားဝင္လာေနပါတယ္ ... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေလာကၾကီးမွာ ၾကင္နာတတ္တဲ့၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြရွားပါးကုန္တယ္ထင္ရဲ႕ ... ပါးပါးလွပ္လွပ္အျပံဳးေတြေအာက္က ထက္လွတဲ့ ဓါးသြားေတြ ကပ္ညွိတတ္ဆင္ထားတတ္လာၾကတယ္ ... ဒီလိုပဲ ရလိုမႈတစ္ခုအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့လိုက္ စေတးခဲ့လိုက္ျပီးမွ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ခက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ခံစားခ်က္မပါဘဲ ေနသားတက်ျဖစ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကိဳးစားလာေနၾကရတယ္ ... ေျပာျပဖို႔ေတာင္ခက္ခဲတဲ့ ေလာကဓံေတြကို အံၾကိတ္ခံျပီး ဖ်က္ဆီးေျခြခ်ဖို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သင္ယူခဲ့ၾကရတယ္ ... တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ အျပံဳးေတြက လွပထက္ျမက္လာၾကတယ္ .. အၾကည့္ေတြက စူးရွလာၾကတယ္ ... လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တတ္လာၾကတယ္ ... မ်က္ရည္ေတြ ေအးခဲကုန္ၾကတယ္ ... ရင္ထဲမွာ ဂလိုဏ္ေပါက္ၾကီးေတြလို ဟာလာဟင္းလင္းနဲ႔ ေရွ႕ကိုဆက္ >>>> .... ေတြ႕ရင္ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ ... ဟိုဘက္လွည့္လိုက္ေတာ့ ျပန္ေသသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ... လိုခ်င္တာေတြက ဒါေတြလား ... ျပန္ရတာနဲ႔ ေပးလိုက္ရတာ တန္ရဲ႕လား ဆိုတာ ျပန္မေတြးေၾကး ... ကိုယ္စီ အသိ ကတိေတြနဲ႔ ... ဘယ္သူမွ ဘယ္သူ႔အတြက္ ငိုေပးၾကတယ္မရွိ ... ျဖစ္လာတဲ့ အရာအားလံုးက ေနသားတက်အတိုင္း ... ရင္ဘတ္ခ်င္းေပါင္းဖက္ၾကတယ္မရွိ ... ဒီလိုပဲ အဆင့္အတန္းခ်င္းေပါင္းဖက္ၾကေလရဲ႕ ... ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ထားၾကတယ္ ... ခံစားခ်က္ေတြကို သတ္ပစ္ၾကတယ္ ... ဒီလိုနဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ ဒီရပ္ဝန္းမွာ ေမတၱာတရားေတြ ခမ္းေျခာက္၊ အေငြ႔လည္းမပ်ံေတာ့ တစ္ေယာက္ေပၚတစ္ေယာက္လည္း ေစတနာမိုးေတြ မရြာႏိုင္ၾက ၊ စာနာမႈအသိစိတ္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းေၾကြက် ... တကယ္ေတာ့ မိုးနည္းတာမဟုတ္ပါဘူး ... လူသားဆန္တဲ့ စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေျခာက္ေသြ႕ ေၾကြက်ေလာက္ေအာင္ကို မိုးမရြာတာပါ ....

ဘာေၾကာင့္လဲ နဲ႕ တစ္ရက္တာ

ကြ်န္မ ဟင္းလင္းျပင္ထဲကို စီးေမ်ာေနပါသလား ... မြမ္းက်ပ္လြန္းတဲ့ အမည္းေရာင္ၾကားမွာ နစ္ျမဳပ္ေနတာလား ... ဒါမွမဟုတ္ စူးရွလြန္းတဲ့ အျဖဴေရာင္ေတြလား ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ျပန္သံုးသပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ ... ကြ်န္မမွာ မရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းေနတာလား ... ခုနက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ေလွ်ာ္လဲသြားတဲ့ အဘြားၾကီး အတြက္ ခံစားရတာလား ... ဘာမွေရေရရာရာ မရွိ ... အဘြားၾကီးလဲက်တာကို မေတြ႕ခင္မွာေတာ့ ကြ်န္မက လက္ထဲမွာနာရီပိုင္းေလာက္ ကိုင္တြယ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ လုပ္အားခေတြအတြက္ တစ္ခုခု ခံစားေနခဲ့ရသလိုပဲ ... အဲဒီအေၾကာင္းကိုေတြးရင္းနဲ႔ ကြ်န္မလမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့တာပါ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအေတြးဘယ္မွာဆံုးမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ပါဘူး ... ကြ်န္မေရွ႕မွာ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေျခေခ်ာ္လဲက်သြားတယ္ ... ေခါင္းနဲ႕တိုင္နဲ႕ေတာင္ ေဆာင့္မိသြားတယ္ ... ကြ်န္မ ခဏတာ ဆြံ႕အသြားတယ္ ... ျပီးမွ သြားထူေပးမိတယ္ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအားနဲ႔ ထူမရဘူးျဖစ္ေနတယ္ ... လူေတြလာျပီး ကူထူေပးတယ္ ... အဘြားၾကီးက ကြ်န္မကို စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္ ... ဘာေျပာတာလဲ ကြ်န္မ မသိဘူး ... ကြ်န္မသိတာက ကြ်န္မေကာ အဲလိုလဲက်မလား ... ျပီးရင္ ကြ်န္မလဲက်ရင္ေကာ ဘယ္လို ျဖစ္မလဲ ... ငိုမိမလား ...လူေတြက လာထူေပးမလား ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မလဲက်ေတာ့ မလဲက်ခ်င္ဘူး ... ေတြးရင္နဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းသလိုပဲ ... ဒါေတြကို ကြ်န္မေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီး စဥ္းစားလာတာ ... ျပီးမွ တစ္ခါေတြးမိျပန္တယ္ ငါဘာလို႔ ဒါေတြကို ေတြးေနရတာလဲ ... ဒါေတြက ၾကိဳေတြးေနစရာမွ မလိုတာ ... ငါဟာ သူမ်ားေတြေျပာသလို စိတ္က်ေရာဂါျဖစ္ေနတာလား ... ေၾသာ္ ဒါကိုေတြးမိရင္ေတာ့ ငါဟာ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္တာ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး ... အဲသလိုလည္း ျပန္ေတြးလိုက္မိေသးတယ္ ... ျပီးေတာ့ မွ ခုငါေရာက္ေနတာ ဟင္းလင္းျပင္ၾကီးလား ... ဒါမွမဟုတ္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းလား ... ငါဟာ အဆံုးအစမရွိတဲ့ ေနရာကို သြားခ်င္လိုက္တာ ... အဲဒီေနရာကို ေရာက္သြားရင္ ဒါေတြထဲက လြတ္သြားမလား ... ဆရာေတြရွိတာပဲ ... အရွင္ဘုရားေတြ အားနာစရာေကာင္းလိုက္တာ ... အဆံုးအစမရွိတာက ျငိမ္းခ်မ္းရာ လြတ္ေျမာက္ရာမဟုတ္ဘူးေလ ... အဆံုးရွိမွ အသစ္ျပန္မျဖစ္ေတာ့မွ ျငိမ္းခ်မ္းမယ့္ တရားေတြမလား ... ငါ တရားေတြနာဖူးသားပဲ ... တရားလည္း ထိုင္ခဲ့တာပဲ ... ဘာလို႔ ခုလို ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ေနရတာလဲ ... ဘာေၾကာင့္ ငါဒီလို ျဖစ္ဖို႔ လိုလဲ ... ဒါေတြကိုပဲ ေတြးျပီး ဒီလိုပဲ ျပန္သံသရာ လည္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ .... ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အထဲက မထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္လဲ ထဲမွာပဲ ျပန္တဝဲလည္လည္ နဲ႕ ....

အမည္းေရာင္ အတၳဳပတၳိ

အမည္းေရာင္ အတၳဳပတၳိ

ကိုယ္တိုင္ရီးခြင့္မရေရ အတၳဳပတၳိမွာ
အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္ေက အမွတ္စတစ္ခုက
အျဖစ္ပ်က္ တစ္ခုစီအန္ထြက္က်ေရ ...

ဘဝက မခက္ခဲပါဘူး ...
ဘဝမွာ ရွင္သန္ဖို႔က ခက္ခဲေရ ...
ဘဝမွာ ရွင္သန္ဖို႔ မခက္ခဲပါဘူး ...
ရလာေရ အဆိုးအေကာင္းနန္႔
နီသားတက် စီးေျမာဖို႔ ခက္ခဲေရ ...

ေအရင္ဘတ္ထက္မွာ
ေဇာက္မနက္ေတ ဆင္ျခင္တုံတရားကိုျခင္းဗ်ာယ္
ကိုယ့္ေစာ္ကိုယ္ လယ္ထြန္မွားခလို႔
မ်ဳိးေစ့တိကို
လက္ထဲမွာရာ က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကိုင္ထားရယင့္ ...
မႀကဲခ်ဗ်ာယ္ ...
ေဒရပ္ဝန္းမွာ
င့ါအတြက္ မိုးေခါင္ေရ ...

အျပန္ရခက္ေတ ခရီးလမ္းမွာ
အေနာက္က ဖ်က္ခမိေရေဖာင္တိအတြက္
ေနာင္တ ရရဖို႔လား ???
မထူးေရတတူ
မ်က္စိကို စံုမိွတ္လုိ႔ သတၱိရွိဟန္ေဆာင္လိုက္မယ္ .....


သင္းခ်ဳိ

အရဲရင့္ဆံုး သတၱိ

၁၆ , ႏိုဝင္ဘာ ၁၉၈၅ ညည့္ ၉ နာရီအခ်ိန္ .........
သင္းခ်ဳိ လူ႕ေလာကၾကီးကို ဝင္ဖို႔အားယူလိုက္ေတအတြက္နန္႔ ေမေမ ၊ ပါပါ နန္႕ ကိုၾကီး စစ္ေတြျမိဳ႕ ေဆးရံုၾကီးကို ျမန္ဆန္ေရ ျခီလွမ္းတိနန္႔ လွမ္းဝင္လိုက္ကတ္ေတ ... သင္းခ်ဳိေမေမက နာၾကင္မႈတိကို သည္းခံေအာင့္အီးလို႔ ။ ပါပါက ေဆးရုံတက္ဖို႔လိုအပ္ေတ အေရးေပၚအိတ္ေခ်နန္႔ ေဘးနားမွာ သားေခ်ကို လက္ဆြဲလို႔ .... သင္းခ်ဳိကို လူသားေခ် အျဖစ္လက္ခံဖို႔ လံုေလာက္ေတ လူအင္အား ၃ေယာက္ ...
ေမေမကို ေဆးရံု မြီးခန္းဝင္ေအာင္ေစာင့္ပီးျပီးေက လိုအပ္ေတ ဆီးတိ ဝယ္ပီးပနာ မြီးလူနာေဆာင္ကို ဝင္ခြင့္မရေရ ပါပါနန္႔ ၄ ႏွစ္သားအရြယ္ ကိုၾကီး .....
* * * * *
ည ၁၁ နာရီခြဲဆိုေရ အခ်ိန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တိတ္ဆိတ္မႈတိနန္႔ ညအေမွာင္ထဲမွာ သားေခ်ကို ရြက္လို႔ ေဆးရံုၾကီးက ျပန္အလာလမ္းမွာ ရင္ထဲက စိတ္မခ်ေစာ္ေခ်တိကို ျမိဳသိပ္ပနာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဂၤုလိမာလသုတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အေခါက္ေခါက္ရြတ္ ၊ အတည့္ရြတ္ ၊ အျပန္ရြတ္ ၊ ၾကားေပါက္ရြတ္ ......
သားေခ်က တိတ္ဆိတ္နိန္ေရလမ္းမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းျပန္လာရေစာ္ကို ေပ်ာ္နိန္ေရဟန္နန္႕ သူၾကိဳက္ေတ ဒံုးေတးခင္းကို ဂ်ီက်ပနာ ဆိုခိုင္းေရ ... သားေခ်ကို က်ိတ္လို႔ ဖက္ပနာ ရင္ထဲက အပူၾကီးကို ဝွက္ယင္းနန္႔ “ဦးျမဝါ ေလးစားပါယင့္ ........ ... ...” အစခ်ီပနာ တစ္လမ္းလံုး ဆိုလာခရေစာ္ ..... သူေလ့ စကားမပီတပီ ဝင္ဝင္ဆိုယင့္...... ပါပါ ရင္ထဲက ပူေလာင္မႈတိ သားေခ်ကို မကူးစီခ်င္ ၊ မျမင္စီခ်င္ .... ေအနိန္႔မွ လမ္းက ပိုရွည္နိန္လာ ... ေအေလာက္ရွည္လ်ားျပီးေက လွမ္းရခက္ေတ လမ္းမ်ဳိး ၂၆ ႏွစ္တာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ တစ္ခါေလ့ မၾကံဳရသိေလ ......
ေမွာင္မဲနိန္ေရ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သားေခ်ကိုရြက္လို႔ ဒံုးေတးခင္းဆိုပနာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေခ် အားကိုးနန္႔ လမ္းေလွ်ာက္လာယင္း ရင္ထဲက အပူတိ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ရြာက်လာေရ မ်က္ဝန္းမိုးက လမ္းမၾကီးမွာ တစ္စက္ ၊ တစ္စက္ .... လမ္းကို ၾကည့္နိန္ေရ မ်က္လံုးထဲက အျမင္အာရံုမွာ နာၾကင္မႈကို သည္းခံ အံၾကိတ္ထားေရး ၂၅ နွစ္အရြယ္ အိမ္ရွင္မပံုရိပ္တိနန႔္ ....

* * * *
ေလာကၾကီးကို ျခီခ်ဖို႔ ဝမ္းထဲကအေခ် အားယူမႈတိနန္႔ တတူပါလာေရ နာၾကင္မႈတိေၾကာင့္ ေဆးရံုမြီးခန္းကို ေရာက္လာချပီးမွ နာၾကင္မႈတိ ျပန္သက္သာလားေရ .... ေဆးရံုမ်က္ႏွာၾကက္ကို ၾကည့္ယင္းနန္႔ ဆို႔တက္လာေရ ဝမ္းနည္းမႈ ၊ အားငယ္မႈတိကို ျမိဳခ်ထားလိုက္ေတ .... အနာသက္သာခါမွ အိမ္ရွင္နန္႔ သားေခ် ဇာပိုင္ျပန္ခကတ္ေလ စဥ္းစားမိေကေလ့ တစ္ခါျပန္ ဝမ္းနည္းလာျပန္ေရ ... အေခ်ကေတာ့ေက အိပ္ခ်င္နိန္လီဖို႔ဗ်ာယ္ ... ကိုယ္တိုင္လုပ္မပီးႏုိင္လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ ဆို႔နိန္ေရ .... ယေကေလ့ အိမ္မွာက သူ႕ကို ခ်စ္ကတ္ေတေလ ... အဆင္ေျပလားလိမ့္မယ္ .... ဇာပိုင္ရာ ျပန္ခကတ္ေလဂု .... အိမ္မွာဆိုလို႔ အိမ္က ေယာကၡမအိမ္ ... ေရာက္မနန္႔ မတိတိေလ့ ရွိေရ .. ခဲအိုိနန္႔ အိမ္ရွင္မတိေလ့ ရွိေရ ... သူရို႕အသိုင္းအဝိုင္းမွာ အားလံုး ဘြဲ႕ရ ၊ စာတတ္တိ ျဖစ္လို႔ ၁၀ တန္းေအာင္ေအာင္ စာမသင္ခရေရ ကိုယ့္ကို သူရို႕သားေခ် အလိမၼာနန္႔ သေဘာမတူပီးႏိုင္ ေစာ္ကိုေလ့ နားလည္ပါေရ ... အိမ္ေထာင္က်လို႔ သားေခ်ရာ ၄ႏွစ္ျဖစ္လားေရ အဂုထိ မၾကည္ျဖဴႏိုင္ကတ္သိေလ ... ေအနိန္႔ေလ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းၾကည့္ဖို႔ဆိုပနာ အားလံုးအျပင္ကို လားခကတ္လို႔ ေဆးရံုကို လာခါေတာင္ သားေခ်ကို မထားခႏိုင္ .... စဥ္းစားမိေကေလ့ မ်က္ရည္က် လာျပန္ေရ ....
ဝမ္းထဲကေလ့ တစ္ဆစ္ဆစ္ နာလာျပန္ေရ .... ေၾသာ္ ေမေမကို တမ္းတမိျပန္ေရ ... ငိုလို႔မျဖစ္ ... ဝမ္းနည္းလို႔ေလ့မျဖစ္ ...
အခုမြီးလာဖို႔အေခ် အတြက္ ငိုလို႔က မျဖစ္ေလ ... သူ႕အမိျဖစ္ဖို႔ လံုေလာက္ေတ သတၱိနန္႔ အေခ်တစ္ေယာက္ကို ပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ စြမ္းရည္တိကို အဂုကတည္းက ခံႏိုင္ရည္အျပည့္နန္႔ ပ်ဳိးေထာင္ထားရဖို႔ မဟုတ္လား .... အေခ်ကို စဥ္းစားမိေစာ္နန္႔ သတၱိရွိလာေရ ... နာၾကင္မႈၾကားကျပံဳးေလ့ ျပံဳးမိေရ .... သားလား သမီးလား မသိရသိေရ ေအအေခ်အတြက္ လံုျခံဳမႈ အျပည့္အဝ ပီးႏိုင္ေရ အမိအျဖစ္ရာ ငါရွင္သန္ရဖို႔ေလ ...
ေအအေခ်အတြက္ သူ႔အနာဂတ္တိအတြက္ ေအေမေမကို ရြီးခ်ယ္ခေရ အေခ်အတြက္ လံုးဝမ်က္ရည္မက်ဘဲနန္႔ ငါတစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရဖို႔ .... ေၾသာ္ ေက်းဇူးတင္ေရအေခ် ... ေအေမေမကို သတၱိတိပီးလို႔ .... ေအအမိ ဘဝထဲကို ဝင္လာပီးလို႔ ... ေက်းဇူးပါ ....
ေရွ႕ကို ဆက္ဖို႔ ခရီးလမ္းတိ ဇာေလာက္ပင္ၾကမ္းပတ္စီ ... အားလံုးကို ရွင္းလင္းျပီးေက သားေခ်နန္႔ ေအအေခ်အတြက္ ကိုယ္တိုင္ ရွင္းလင္းပီးလိုက္ဖို႔ဗ်ာယ္ ... ေမေမ အားမငယ္ပါ ..... ေမေမ လံုးဝအားမငယ္ပါ ... တစ္ဘဝလံုးစာ တိုက္ပြဲအတြက္ ေမေမ အားတိအျပည့္ရွိနိန္ပါမယ္ ... အေခ်ကို စဥိးစားမိယင္းနန္႔ မြီးခန္း မ်က္ႏွာ ၾကက္ကို တစ္ခါ ၾကည့္ဗ်ာယ္ ျပံဳးမိျပန္ေရ ...........


ေအစာနန္႔ ေမေမ ၊ပါပါ ကို ကန္ေတာ့ပါေရ

သင္းခ်ဳိ

ေဘာင္

လူတိတိုင္းဗ်ာယ္ ခ်ိန္ဆတတ္ကတ္ေတ
လိမၼာျခင္းထဲမွာ ၀င္ဆံ့ႏိုင္ဖို႕
မိုက္မိုက္မဲမဲ ငါႀကိဳးစားဖူးခယင့္
အခ်ိန္တိရာ ေျဗာက္ေသာက္ကုန္ခေရ
ငါ့သဘာ၀မဟုတ္လို႕ အေရာင္မေျပာင္းႏိုင္ခ .....

ငါ့ကိုက်ဥ္ထားေရ လူတိကို
အေပါင္းအသင္းျဖစ္ခ်င္လို႕ စိတ္ကူးယဥ္ဖူးခေရ
ျမင္ကြင္းမတူလို႕ စကားခ်င္းေတာင္စစ္ေျပမၿငိမ္းခ .....

ကံေကာင္းေရလို႕ယူဆမိေရ လူတစ္ခ်ဳိ႕ကို စံထားဗ်ာယ္
"ကံ" လို႕ထင္ေစာ္နီရာမွာ လယ္ထြန္မွားခေရ
ရုိးရာမတူလို႕ ပ်ဳိးေတာင္မႀကဲခရ .....

အဲ .......
ဘ၀ဆိုေစာ္ ဘ၀ဆန္နီဖို႕အဓိကလို႕ထင္ဗ်ာယ္
လိုက္ေလ်ာညီေထြနီတတ္ဖို႕ သင္ယူနီခါမွ
သင္ရိုးကုန္လို႕ "ဘ၀" က ငါ့ကိုျပန္သိမ္းလားေရ .... ။ ။


သင္းခ်ဳိ

စုတ္ခ်က္ရုိင္း

မပီျပင္ေရေကာက္ေၾကာင္းတိနန္. ငါ့ဘ၀ကို
မကြ်မ္းက်င္ေရပန္းခ်ီဆရာက ဆဲြေစာ္လာ ....
မာယာရွင္က ဆဲြေစာ္လာ .......

ဇာမွန္းမျမင္ရေရ ေနရာကို
အားသြန္ခြန္စိုက္ၿပီးနီရေစာ္ ၀တၱရားလား ......

ေစာင့္စားခေရ ေတာက္ပမႈတစ္ခုတစ္လီက
ေမွ်ာ္လီ၀ီးလီ လိုက္လီၿပီးလီိိိိ .......
တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကူးနန္.ရြက္လြင့္ဖို.ေတာင္
လီကမတိုက္ ........

ဘ၀ဆိုေစာ္ အျပီးသားရီးစပ္ထားေရစာအုပ္ဆိုေက
တစ္ရြက္ခ်င္းလွန္နီရေစာ္ထက္
တစ္အုပ္လံုးကိုအရည္ႀကိဳဗ်ာယ္ ေသာက္ပလိုက္ခ်င္ယင့္ ........

အခြင့္ရွိေက .... "၀င္ကစြပ္ပိုင္"
ရွင္သန္ျခင္းကို တခ်က္ခြ်တ္ထားလိုက္ခ်င္ေရ ...... ။ ။





သင္းခ်ဳိ

ရင္နင့္ခြင့္

ရင္နင့္ခြင့္

ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းစီပဲ ခ်ခင္းရမယ့္ပဲြမွန္းမသိခဲ့ဘူး
ဒီရင္တစ္ခုလံုးစာ ေလာင္းေၾကးထပ္ခဲ့လိုက္တာ ့ ့ ့
ပန္း နဲ. ေခါင္းတစ္လွည့္စီဆိုတာ ေမ့ေနခဲ့ေပါ့
ႏွလုံးသားကိုပါးရုိက္ခံရမွ ငါရႈံးမွန္းသိခဲ့ေတာ့တယ္ ့ ့ ့

ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ အလြမ္းခ်ည္းဘဲလည္းမဟုတ္
မင္းနဲ.ဆိုင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္

ဆယ္ခါျပန္ ၾကည္ႏူးျခင္းလည္းရွိရဲ. ့ ့ ့

ကိုယ္စီ ႏွလံုးေသြးေဖ်ာ္ရည္ေတြနဲ.
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တည္ခင္းဖူးခဲ့တယ္မလား
(ခဏတာပဲ ဆိုဆို)

ဒီေတာ့တစ္ခါ အခုခ်ိန္ေတာ့
အေရာင္စံုတဲ့ခံစားခ်က္သက္တန္.ေပၚမွာ ေျခလႊဲထိုင္ယင္း
ေနာင္တမပါဘဲ အတူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့
အမွတ္တရတစ္ခုစီတိုင္းကို
တစ္သက္စာသယ္ပိုးသြားဖို. သိမ္းဆည္းေနတယ္ ့ ့ ့။ ။

သင္းခ်ိဳ

မိုးးး(၂)

ဒီလိုပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေက်ာင္းသြားလိုက္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ေနရင္းက ကြ်န္မဆီကို သူ႔အစ္မေရာက္လာတယ္ ... သူကစိတ္မဆိုးဖို႔ ေျပာေပးပါေျပာလို႔တဲ့ ... စိတ္မဆိုးပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ... သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ သင္တန္းက ဆရာဆီကိုေရာ တျခားလူေတြဆီကိုပါ စာေတြေရာက္လာတယ္ ... ကြ်န္မဆီကိုေရာေပါ့ ... စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့တာေတြ သူ႔စာကို ျမင္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတယ္ ... သူကြ်န္မကို ေမ့မသြားတာကို သိလိုက္တာကိုး ... ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ဆီကစာေတြ သင္တန္းကတဆင့္ ေရာက္ေရာက္လာတတ္ေတ ... ေနာက္က်ေတာ့ ကြ်န္မအိမ္လိပ္စာနဲ႔ေရာက္လာေတာ့တယ္ ... သူစာပို႔တာ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းကို မို႔လို႔ သင္တန္းကတဆင့္မပို႔ေတာ့တာတဲ့  ... ကြ်န္မကေတာ့ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနျပီ ... သူကစာေရးလိုက္ ကြ်န္မက ျပန္ေရးလိုက္ ... ဒီလိုနဲ႕ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ ... ဒီဇင္ဘာလကုန္ေလာက္မွာ ကြ်န္မ ရန္ကုန္ကို အျပီးသြားရေတာ့တယ္ ... ကြ်န္မ မသြားခ်င္ခဲ့ဘူး ... သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္မအတြက္ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေတြ လုပ္ေပးၾကတယ္ ... အရမ္းဝမ္းနည္းခဲ့ ေပမယ့္ ရန္ကုန္ကိုလာခဲ့ရတယ္ ...

ရန္ကုန္ကိုေရာက္တာနဲ႔  အေမနဲ႔ ကြ်န္မလုပ္စရာ သြားစရာေတြ မ်ားေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္ေသးဘူး ... ကိစၥေတြ ျပီးသြားေလာက္မွ ဇန္နဝါရီ လကုန္ေလာက္မွ ကြ်န္မခ်စ္ရတဲ့ အစ္မဆီကို သြားလည္တယ္ ... အဲဒီေန႔မွာပဲ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ၾကားခဲ့ရတယ္ ... ကြ်န္မေျပာခဲ့ပါတယ္ ေရာက္ေနတာကို မေျပာဖို႔ ... ဒါေပမယ့္ ေနာက္ ၂ရက္ေလာက္မွာပဲ သူကြ်န္မအိမ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ ... တံခါးေခါက္လို႔ သြားဖြင့္မိတဲ့ ကြ်န္မက အံ့ၾသေနမိတယ္ ... သူကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးပဲ ... ဒီလိုနဲ႔ သူန႔ဲကြ်န္မ ျပန္အဆက္သြယ္ရခဲ့တယ္ ...
ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာပဲ အေမက ရန္ကုန္ကေန ျပန္သြားတယ္ ... အိမ္မွာ ဦးေလးနဲ႔ က်န္ေနခဲ့ရတယ္ ... ဦးေလးက အလုပ္ကို သြား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားေတာ့ ကြ်န္မလည္း သြားခ်င္ရာကို သြားေတာ့တာပဲ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မကို ေျခခ်ဳပ္မယ့္သူေရာက္လာျပန္တယ္ ... ေလွ်ာက္သြားျပီးျပန္လာတဲ့တစ္ေန႔ သူက ကြ်န္မအိမ္ကို ေရာက္ေနတာတဲ့ ... ကြ်န္မပ်င္းပ်င္းနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္ကတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္ ... ျပံဳးျပတယ္ ... အေသခ်ာၾကည့္လိုက္မွ သူျဖစ္ေနတာကိုး ... အဲဒီေန႔ကတည္းက သူက ကြ်န္မရဲ႕ ေျခခ်ဳပ္ျဖစ္သြားတယ္ ... သြားစရာရွိရင္ သူလာေခၚေပးတယ္ ... ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြ စံုစမ္းစရာရွိရင္ သူလိုက္ရွာေပးတယ္ ... ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းဘဝက လြတ္သြားတယ္ ... လုပ္စရာေတြမရွိရင္ ဖတ္ရေအာင္ စာအုပ္ေတြသူယူလာေပးတယ္ ... ကြ်န္မကို သူပဲ အစစအရာရာ ေနတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာပါ ... ကြ်န္မငိုရမယ့္ ကိစၥေတြရွိရင္ မငိုျဖစ္ေအာင္ သူရွာၾကံေပးခဲ့တယ္ ... စိတ္မေကာင္းတာကို မေျပာဘဲသိေနတတ္ခဲ့တယ္ ... အဲဒီအခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ကြ်န္မနဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းေတြ သူဖန္တီးေျပာေတာ့တယ္ ... အေပ်ာ္ရန္ျဖစ္ေနလိုက္ရင္ ေလွ်ာက္သြားေနလိုက္ရင္ က်န္တာေတြ ေမ့သြားတတ္တာကိုး ... အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ေနရာတစ္ခုရွိတယ္ ... သိမ္ၾကီးေစ်းတံတား ... ညေန ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္ လူမရွိေတာ့တဲ့ အဲဒီေနရာမွာ အရမ္းေနလို႔ေကာင္းတယ္ ... ေလကတိုက္ အကာအရံေတြလည္းမရွိတဲ့ ဒီေနရာက ကြ်န္မစိတ္ကို လြတ္လပ္မႈေပးတဲ့ေနရာေကာင္းေလးတစ္ခုပါ ... သူနဲ႔ကြ်န္မ သစ္သီးေတြဝယ္ျပီး အဲဒီေနရာေလးမွာ သစ္သီးလုစားရင္း ေအာက္ကဘတ္စ္ကားေတြ ျဖတ္သြားရင္ လိုက္ေအာ္ရင္း . ေလာကၾကီးကိုငံု႔ၾကည့္ၾကပါရဲ႕ ... ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကြ်န္မတို႔ အရမ္းကို နားလည္တြယ္တာ ခင္ခဲ့ၾကတာပါ ...
ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ခရီး နည္းနည္းရွည္တာတစ္ခုသြားဖူးတယ္ ... မနက္အေစာၾကီးထထြက္သြားၾကတာ ည၈နာရီခြဲေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ၾကတာပါ ... တကယ္ဆိုရင္ ခရီးက ၾကမ္းပါတယ္ ... ကြ်န္မေျခေထာက္ေတြနာလြန္းလို႔ မ်က္ရည္က်မိပါရဲ႕ ... ဒါေပမယ့္ မေမာခဲ့ၾကပါဘူး ... အဲဒီေန႔က သေဘၤာစီးရတယ္ ... ကားလည္းစီးရတယ္ ... ဆိုင္ကယ္လည္းစီးရတယ္ ... ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာပဲ သူကြ်န္မကို ခ်စ္ေနတာကို ကြ်န္မသိခဲ့တာပါ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ ... ကြ်န္မက အေဝးၾကီးကို ထြက္သြားဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့လူ ... သူမၾကာမၾကာေျပာတတ္တာက ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာမလဲ ... ျပန္လာရင္ေကာ ဒီအတိုင္းရွိဦးမလား ... ကြ်န္မက ျပန္ေျဖခဲ့တယ္ ... ေနာက္ ၅ႏွစ္ေလာက္ၾကာမယ္ဆိုေတာ့ အသက္ေတာ့ ၅ႏွစ္ၾကီးျပီေပါ့လို႔ေလ ... သူက ရယ္ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္ေတြက်ေနမလားလို႔ေမးတာ လို႔ေျပာပါတယ္ ... ကြ်န္မက ငါေနာက္၅ႏွစ္အတြင္းအိမ္ေထာင္ေတာ့ မက်ေလာက္ေသးပါဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တယ္ .. သူက ေနာက္၅ႏွစ္က်ရင္ ေျပာစရာရွိတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္ ... ကြ်န္မအံ့ၾသသြားတယ္ ... ေနာက္ ၅ႏွစ္က်မွ ေျပာရမယ့္စကားကို သူဘယ္လိုၾကိဳသိေနလဲလို္႔ ... ဒါေပမယ့္ မေမးခဲ့ပါဘူး ... ဒီလိုပဲ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ခင္ခဲ့ၾကတာပါ ...

မိုးရြာၾကမ္းတဲ့ေန႔ တစ္ေန႔မွာေပါ့ သူ ကြ်န္မအတြက္ အရမ္းစိုးရိမ္ေနခဲ့တယ္ ... ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာထိုင္ေနၾကရင္းက ကြ်န္မဖ်ားေနေတာ့ အရမ္းၾကီးကို ေအးစက္ေနတဲ့ ကြ်န္မလက္ဝါးေတြကို သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ပြတ္ေပးခဲ့တယ္ ... ကြ်န္မအံ့ၾသသြားတာက သူ႔လက္ေခ်ာင္းက အေႏြးဓါတ္နဲ႔ သူမ်က္လံုးက အေႏြးဓါတ္ေတြပါပဲ ... သူကြ်န္မကို အိမ္ကို ပို႔ေပးခဲ့့ျပီး အနားယူေအာင္ေစာင့္ေပးခဲ့တယ္ ... အဲဒီေန႔မွာပဲ ကြ်န္မခံစားသိလိုက္တာက ကြ်န္မကို သူခ်စ္သလို ကြ်န္မလည္း သူ႔ကိုခ်စ္မိျပီဆိုတာပါပဲ ....

အဲဒီေန႔ကလည္း မိုးရြာျပန္ပါျပီ ... မိုးၾကိဳးေတြပစ္ျပီးေတာ့ကို ရြာတာပါ ... ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ပလာဇာကို အသြားမွာ ခ်စ္သူေတြမျဖစ္ေသးပါဘူး ... ဖိနပ္ေတြေလွ်ာက္ဝယ္ရင္းနဲ႔ မုန္႔ ဝင္စားရင္း ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကတာပါ ... အဲဒီက ျပီးတာနဲ႔အိမ္ကို မျပန္ၾကဘဲ ဘုရားကို သြားခဲ့ၾကပါတယ္ ... မိုးကို ၾကိဳက္ျပီး မိုးၾကိဳးကို ေၾကာက္တဲ့ ကြ်န္မဟာ အေဖာ္ပါရင္ မိုးေရထဲေလွ်ာက္သြားျပီး အေဖၚမပါရင္ မိုးၾကိဳးပစ္တာနဲ႔ လမ္းေဘးမွာ ထိုင္ငိုတတ္ပါတယ္ ... အဲဒီေန႔ကပစ္တဲ့ မိုးၾကိဳးအားလံုးကို သူ႔ကိုယ္နဲ႔ ကာခဲ့မိတယ္ ... သူက ရယ္ပါတယ္ ... ကြ်န္မရင္ဘတ္ထဲကို ေအးခနဲ ျဖစ္သြားေစတဲ့ဟာက ဘုရားမွာ သူ႔ေျခသန္းေလးနဲ႕ ကြ်န္မေျခသန္းေလးကို လာထိတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ ... တကယ့္ခဏပါပဲ ... ဒါေပမယ့္ မိုးေၾကာင့္ပဲ ေအးသလား ၊ သူ႔ေျခကပဲ ေအးသလား ၊ ကြ်န္မရင္ထဲေအးစိမ့္သြားခဲ့တာအမွန္ပါ ... ျပီးေတာ့ သူ႔ကို ျပန္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ ထူးထူးျခားျခား ရွက္မိသြားတာပါပဲ ... ကြ်န္မရွက္တာကို ဒီတစ္ခါပဲျမင္ဖူးတဲ့အတြက္ သူအရမ္းသေဘာက်ေနခဲ့တယ္ ... ေနာက္တစ္ေန႔ေစာေစာ အိမ္ကိုလာေျပာတာက ညက သူ ရင္ေတြခုန္ျပီးထူးဆန္းေနလို႔ လံုးဝအိပ္လို႔မရဘူးတဲ့ေလ ... အိပ္မက္လိုထင္ေနမိလို႔ သူ႔ဟာသူရိုက္ၾကည့္မိပါေသးသတဲ့ ... ဒီအျပဳအမူကပဲ ကြ်န္မတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္သြားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ထင္ပါရဲ႕ ... ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ ညေနေစာင္းေလာက္မွာေတာင္ အိမ္နားက လမ္းေတြမွာ ေလတိုက္ၾကမ္းတဲ့အထဲ ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ေကာင္းတုန္းပါပဲ ... ဒီလိုပဲ ကြ်န္မတို႔ ျဖဴျဖဴစင္စင္ခ်စ္ခဲ့ၾကတာပါ ... ဒီလိုနဲ႔ .... ဒီလိုနဲ႔ ... မိုးရြာထဲကသံေယာဇာဥ္ေတြက မိုးနဲ႔အတူပါသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕ ... မိုးလည္း စဲေရာ အိပ္မက္က ႏိုးထလာခဲ့သူလိုပါပဲ ကြ်န္မအနားက ေနရာေတြမွာ သူ႔ေျခရာေတြထင္ပါရဲ႕ ရင္ဘတ္ထက္မွာေရာသူ႔ေျခရာေတြလား ... သူကေတာ့ ဟိုးတစ္ခါ တုန္းကလို ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္ .. ဒီတစ္ခါ သူထြက္သြားခဲ့တာက တစ္ဘဝစာပါ ... ကြ်န္မလည္း မေခၚဘဲေရာက္လာျပီး မႏွင္ရပါဘဲ ထြက္သြားသူကို လိုက္မရွာမိေအာင္ၾကိဳးစားေနခဲ့ပါတယ္ ... ကြ်န္မအတြက္ ဒါေတြက မိုးတစ္ညက အိပ္မက္ေတြလိုပါပဲ ... မိုးရြာထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလွ်ာက္တတ္လာခဲ့တယ္ ... အိပ္မက္ေတြလည္းေဝဝါးလာခဲ့ပါတယ္ ... ကြ်န္မလည္း ခရီးေတြဆက္ရဦးမယ္ေလ ....




သင္းခ်ဳိ