ခန္းမထဲကို တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းဝင္လာခေရ ။ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေရ အျပင္အဆင္အားလံုးက တစ္ခါသီဆံုးလားေရ ငါ့ဘဝအတြက္ စ်ာပနာပိုင္ ။ လွပခန္႔ျငားေရ ခံုျမင့္ထက္က အနီေရာင္ ကတၱီပါပိတ္ကားထက္မွာ ကပ္ထားေရ ေရႊေရာင္ ေဖါင္းၾကြစာလံုးတိကုိ မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္နိန္ခေရ ။ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားခေရ စကၠဴအိတ္ေခ်ထဲမွာ တစ္ခ်ိန္က ႏွစ္ေယာက္သား တတူရီးခဖူးစြာကို ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းဆြဲပနာ print ထုတ္ထားခေရ ငါရို႕ႏွစ္ေယာက္နန္႔ရာ သက္ဆိုင္ခေရ ပြဲမဝင္ ဖိတ္စာေခ် ။ ငါ ဇာေလာက္ထိ ရူးသြပ္ခဖူးေလ ... ဇာေလာက္ထိ ေပ်ာ္ဝင္ခဖူးေလ ... အခ်စ္ဆိုေရ ရီေၾကာထဲမွာ ဇာေလာက္ထိ မိန္႔ေျမာစီးပါလားဖူးခေလ ...
ငါ့လက္ထဲကို ေရာက္လာခေရ ဖိတ္စာေခ်စြာ ငါ့ကို လာစီခ်င္ေရျဖစ္ျဖစ္၊ မလာစီခ်င္ခေရပင္ ျဖစ္ျဖစ္ ... ေအပြဲကို တက္ဖို႔အတြက္ တရားဝင္ အခြင့္အလမ္းတစ္ခုရာေလ ။ ယင္းဖိတ္စာေခ်အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါေရ ။ ေကာင္းမ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေတလို႔ပင္ သတ္မွတ္ကတ္ပတ္စီ ဂရုမစိုက္ဗ်ာယ္ ။ ေအပြဲေခ်စြာ မင္းမ်က္ႏွာကို လလြတ္လလပ္ ေငးေမာၾကည့္ဖို႔ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးရာ ။ ေအပြဲျပီးစြာနန္႔ ငါေရ ငါ့လြမ္းဆြတ္မႈတိကိုေတာင္ ေဘာင္ခတ္ထားလိုက္ရဖို႔ဗ်ာယ္ေလ ။ အခြင့္မရွိေရ လမ္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္နိန္ေကေတာင္ လူ႔က်င့္ဝတ္အရ ငါ့ကိုယ္က်င့္တရားကို ငါေစာင့္ထိန္းရဖို႔ဗ်ာယ္မလား ။ လူသိစရာ မလိုပါဘူး ။ ေအပြဲကို တက္လာခေရငါ့ကို မင္းအသိုင္းဝုိင္းတိက မေကာင္းဆိုးဝါးတစ္ေကာင္ကိုပိုင္ ၾကည့္နိန္ကတ္ဖို႔မွန္းေလ့ ငါသိေရ ။ ငါ့ကို သိုးမည္းတစ္ေကာင္ပိုင္ ထင္မွတ္ထားကတ္ဖို႔မွန္းေလ့ သိေရ ။ ယေကေလ့ ငါ့အတြက္ သူရို႕ေျပာေရ ထင္မွတ္ေတအရာတိထက္ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးအေနနန္႔ ငါ့ရင္ဖတ္ထဲမွာ တစ္ဘဝလံုးစာ စြဲစြဲထင္ထင္ မွတ္မိလားစီဖို႔ မင္းအၿပံဳးေခ်တိကို ၾကည့္လိုက္ရဖို႔ ျမင္လိုက္ရဖုိ႔ အရာေလာက္ အေရးႀကီးစြာ တျခားမရွိ ...
မင္းသိဖို႔လား ... ဖိတ္စာေခ် ေရာက္လာေရနိန္႔ကပင္ အဂုထိ ဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္သိစြာကို ။ မင္းနန္႔ပက္သက္ေတအေၾကာင္းအရာတိကို သိနိန္တတ္ေတငါ ဖိတ္စာကို မဖြင့္ဖတ္ဘဲ ေအပြဲကို ေရာက္လာခေရ ။ ဇာအခ်ိန္ ဇာနိန္ရာ သိနိန္ျပီးသား လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဖိတ္စာကို ဖြင့္ဖတ္စရာ မလိုဆိုစြာ မထူးဆန္းေလာက္ထင္ယင့္ ။ ဖိတ္စာကို ရစြာခါကပင္ နိန္႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း လုပ္နိန္ က်င့္နိန္ခစြာ တစ္ခုရာ ရွိေရ ။ ငါ့ရင္ထဲက နာၾကင္မႈတိ မထင္ဟပ္စီဘဲ ၿပံဳးတတ္ဖို႔ ။ လြန္ခေရ ၃ ပတ္ေလာက္ကပင္ ၿပံဳးတတ္ဖို႔ နိန္႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း ငါ ၾကိဳးစားနိန္ခေရ ။ ယင္းခ်င့္စြာပင္ မင္းအတြက္ ငါ့ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ ။ နာၾကင္မႈမထင္ဟပ္ေတ ငါ့အၿပံဳးေခ်နန္႔ မင္းကို လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ပီးသင့္ေရမနား ။ မင္းစိတ္ထဲမွာ တဖဲ့ေခ်ေတာင္ ေနာက္ဆံမငင္စီခ်င္ေဝ ။ မင္းေပ်ာ္နိန္ ၾကည္ႏူးနိန္စီခ်င္ေရ ။ မင္းစြာ ေလာကႀကီးထဲမွာ ႏြီးထြီးေရ မိသားစုဘဝနန္႔ ေပ်ာ္နိန္ေရဆိုစြာကို သိနိန္ရေကပင္ ငါအမွန္ ေက်နပ္နိန္လီဖို႔ ။
မင္းသိထားေရအတိုင္း ငါ့ကို မာနႀကီးေရလူလို႔ရာ တစ္သက္လံုး စြဲမွတ္ထားလိုက္ပါ ။ မဟုတ္.... ေအနိန္႔ကပင္ ငါ့ကို ေခါင္းထဲေတာင္ ေယာင္ပနာ မေရာက္စီကဲ့ဖိေလ ။ မင္းကို မပင္ပန္းစီခ်င္ ။ ငါက ငါ့မာနနန္႔ အရာအားလံုးကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေရလူတစ္ေယာက္အျဖစ္ မင္းယံုၾကည္ေအာင္ထိ ဖန္တီးယူခဗ်ာယ္ မလား ။ ငါ့ကို မထားခပါကဲ့ဆိုေရစကားစြာ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူ ပဲ့တင္ထပ္နိန္ခေကေလ့ မင္းျခီလွမ္းေခ်တစ္ခုကို ခ်ည္ေႏွာင္မိလတ္မယ္လို႔ ငါ ျမိဳခ်ထားချပီးဗ်ာယ္ေလ ။ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္နိန္ဖို႔ မင္းပံုစံေခ်ကို ၾကည့္ဝံ့ေရသတၱိမဟိခေရ ငါ့ေပ်ာ့ညံ့မႈတိအတြက္ ေအစြာ ငါရလာေရ ဆုလာဘ္ ။ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက ခ်စ္ျခင္းတိကို ေအအခ်ိန္ထိရာ ငါဖက္တြယ္ခြင့္ ရဖို႔ဗ်ာယ္ထင္ယင့္ေလ ။
ေတာက္လြင္နိန္ေရဝတ္စံုတိနန္႔ လူတိၾကားထဲက ခန္းမေဒါင့္ဖက္ေခ်မွာ ငါထိုင္နိန္ခပါေရ ။ ခန္းမထဲကို လွမ္းဝင္လာခေရ မင္းရို႕ကို ေျပာနိန္ကတ္ေတ ခ်ီးမြမ္းေထာပနာစကားတိေလ့ ငါ့နားထဲမွာဝင္နိန္ေရထင္ယင့္ ။ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ ။ မင္းမ်က္ႏွာကိုရာ ငါ မမက္မေမာ ၾကည့္နိန္မိေရ ။ မင္းေလ အေဂါင့္ပင္ ေကာင္းၾကည့္ေကာင္းနိန္ယင့္ ။ ယေကေလ့ မင္းဆံပင္ေခ်ကို ေအပိုင္ Gel တိအမ်ားၾကီးနန္႔ ေထာင္ထားခဖို႔အစား Gel ကို ေကာင္းမသံုးခဘဲရာ ေနာက္ကိုလွန္ျဖီးထားခဖို႔ဆိုေက မင္းနန္႔ ပိုလို႔လိုက္ေတေလ ။ ျပီးေက မင္းနက္ကတိုင္ အျပားအၾကီးနန္႔ အစား အျပားေခ် အငယ္နန္႔ ခဲေရာင္ေခ်စြာ မင္းနန္႔ အလိုက္ဆံုးဗ်ာယ္ ။ အင္း မင္းမ်က္ႏွာေခ်ကေတာ့ေက ငါျမတ္ႏိုးေရ အၿပံဳးေခ်နန္႔ ။ မင္းအၿပံဳးမွာ တစ္ခုခုပါနိန္လား ။ မင္းအၿပံဳးမွာ ညိဳးေရာ္မႈေခ် ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ မဟိစီခ်င္ေလ ။ ငါ့အျမင္မွားမႈသက္သက္ရာ ျဖစ္ပါစီ ။ မင္းကို တစ္ခုခ်င္းစီ အေသးစိတ္လိုက္မွတ္နိန္ခေရ ငါ့အတြက္ မင္းဘယ္ဘက္ေလာက္ေမာင္းကို ခ်ိတ္တြယ္ထားေရ ေသးသြယ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေရ လက္ေခ်ာင္းေခ်တိကို အၾကည့္ေရာက္လားေရ ။ မင္းလက္ေမာင္းကို ခ်ိတ္ဆြဲထားေရ ယင္းလက္ေခ်ာင္းေခ်တိက စိုးပိုင္မႈရွိလိုက္တယ္ပင္ကေဝ ။ ငါ့မ်က္ရည္တိ မ်က္လံုးအိမ္ထက္ကို တက္မလာႏိုင္ေအာင္ထိ ငါေအာင့္ထားလိုက္ေတ ။ ယင္းလက္ေခ်ာင္းေခ်တိပိုင္ရွင္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္မပါဘဲ ၾကည့္လိုက္မိခေရ ။ ၾကည္စင္နိန္ေရ မ်က္ႏွာေခ်နန္႔ ခ်ဳိသာေရ အၿပံဳးပိုင္ရွင္သူက မင္းကို ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ ၾကည္ႏူးစီဖို႔ ေသခ်ာပါေရ ။ ခံုေအာက္မွာခ်ထားခေရ ငါ့လက္ေခ်ာင္းတိနန္႔ မာနဝတ္ရံုၿခံဳထားေရ ငါ့ႏွလံုးသား ငလ်င္လႈပ္နိန္ကတ္ေတ ။
မင္းလွမ္းလာခေရ ျခီလွမ္းအခ်က္တိုင္းကို ငါ မျမတ္နႏိုးနန္႔ လိုက္မွတ္နိန္ခေရ ။ ငါ့ဘဝကို နင္းျဖတ္လားခေကေတာင္ မင္းဘဝအီးၿငိမ္းရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းလားေရ ၿခီလွမ္းရာ ျဖစ္ပါစီ ။ မင္းနန္႔ နီးလာလီ ငါ့ရင္တိ နာၾကင္လာလီ ... မျဖစ္ ငါငိုလို႔မျဖစ္ ။ ငါ့နာၾကင္မႈအခိုးအေငြ႕တိ ငါ့မ်က္လံုးကို အေငြ႕ပ်ံ လွ်ံက်လာလို႔ မျဖစ္ ။ မင္းအတြက္ ငါ့ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ေခ်စြာ တန္ဖိုးေလ်ာ့လားလို႔ လံုးဝမျဖစ္ ။ ငါ့ကိုျမင္လိုက္ေတ မင္းမ်က္လံုးကို ငါခ်က္ခ်င္းဖတ္မိလိုက္တယ္ ။ မင္းရင္ဘတ္ထဲမွာ ပင့္သက္ေခ် တစ္ခ်က္ေတာင္ မရႈိက္မိပါစီကဲ့ေဝ ။ ငါ့အတြက္ မင္းပံုရိပ္တိကို တစ္သက္စာ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ေရ ဆႏၵ ၊ မင္းကို ေနာက္ဆံုးပီးလိုက္ခခ်င္ေရ ငါ့လက္ေဆာင္ေခ်တိအတြက္ အရာအားလံုးကို ရင္ဆိုင္လို႔ အေရာက္လာခေရငါ့ကို ေနာင္တမရ ရစီကဲ့ေဝ ။ အျခားလူတိထင္ျမင္ခ်က္တိ စြပ္စြဲခ်က္တိကို ငါအန္တုႏိုင္ေကေလ့ မင္းမ်က္ဝန္းကအရိပ္ေခ် ငါ့ကို ၿပိဳလဲမလားစီပါကဲ့ ။ ငါေတာင္းပန္ပါေရ ငါျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားေရ စစ္မွန္ေရမင္းအၿပံဳးေခ်တိကို တစ္သက္စာ အမွတ္တရယူလားခြင့္ကို ငါ့ကိုပီးပါ ။
မင္းရို႕ႏွစ္ေယာက္ ငါ့ဘက္ကို လွမ္းလာခေရ ။ မင္းအတြက္ လက္ေဆာင္ေခ်ကို ငါပီးလိုက္ေတ ။ ငါ မင္းရို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ဂုဏ္ျပဳေရ အၿပံဳးစစ္တစ္ခု မင္းရို႕တစ္သက္လံုးအတြက္ ငါပီးခေရ ။ ငါ့အရိပ္ေခ်တစ္ခ်က္၊ အသံေခ်တစ္ခု အေျပာင္းအလဲကို ေသခ်ာဖတ္တတ္နိန္ေရ မင္း လံုးဝ မဖမ္းမိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ထိ ငါ့အၿပံဳးေသသပ္လြန္းမွန္း ငါယံုၾကည္နိန္ေရ ။ ငါ့ကို မိတ္ဆက္ပီးေရ မင္းစကားသံ " သူ႔နာမည္က XXXX ... စာတိရီးေရ ... သူ႔အထူးျခားဆံုးက မာနႀကီးေရ ..သူ႔မာနထက္ တစ္ခုကိုေလ့ မလိုအပ္ေတ လူေလ .. " ။ ငါအမွန္ ပစပြင့္ပနာ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မိေရ .. ငါ့လက္ေဆာင္က တန္ဖိုးရွိလားဗ်ာယ္ ။ မင္းကိုငါပီးခ်င္ေရအတိုင္း လက္ခံယူလားခေရအတြက္ မင္းနန္႔တတူ အရာအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါေရ ။ ငါ့လက္ကို သမီးရွင္ကို ဆန္႔ပီးလိုက္ေတ " ကြန္ဂရက္ က်ဴေလးရွင္း " ။ သမီးရွင္က ၿပံဳးပနာ လက္ေခ်ကို ဆန္႔ပီးခေရ ။ အိုး ႏြီးထြီးလိုက္ေတ လက္ေခ် ။ ေကာင္းႏူးညံ့မႈမဟိေရ ငါ့လက္ မတုန္နိန္ေအာင္ ငါ အသက္ေအာင့္ထားလိုက္ေတ ။ ျပီးေက မင္းရို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီးနာ ငါျပန္လွည့္လာခေရ ။
အဝင္ခါ ငါပီးခေရလက္ဖြဲ႕ထုပ္ေခ်ကို မမေခ်တိက သိမ္းနိန္ကတ္ေတျမင္လိုက္ယင့္ ။ ငါ့လက္ေဆာင္ေခ်ကုိ မင္းရို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး ႏွစ္သက္ႏိုင္ပါစီ ။ မင္းနန္႔ ႏွစ္ေယာက္တတူ ဖိတ္စာေခ်ကို အေပ်ာ္ရီးျဖစ္ခေရနိန္႔ကပင္ ငါထိုးထားခေရ ေခါင္းအံုးစြပ္ေခ် ႏွစ္စြပ္နန္႔ ဆင္တူစြယ္တာေခ် ႏွစ္ထည္ ... ယင္းခ်င့္ထက္ တန္ဖိုးထားပနာ ပီးလိုက္စြာက ငါ့ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ... ခန္းမအျပင္ကို ေရာက္ခါမွ တာရီက်ဳိးက်ခေရ ပါးထက္ကျမစ္ႏွစ္စင္း ... ငါ့ျခီေထာက္မွာ လာက်ခေရ ရီတစ္စက္ ....
သင္းခ်ဳိ
Labels: ESSAY
ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္နိန္ေရ အေမွာင္ထုႀကီးတစ္ခုလား....
ျပင္းျပစူးရွလြန္းေရ အလင္းဟင္းလင္းျပင္ႀကီးလား ....
ဇာတစ္ခုေလ့ မျမင္ရေအာင္ ေဝဝါးနိန္ေရ အျမင္အာရံုတိေအာက္မွာ
တေဒါက္ေဒါက္က်နိန္ေရ ငါ့ႏွလံုးသြီးစက္သံ တိကလြဲလို႔
ငါ့အတြက္ အေဖၚျပဳစရာ အျခားမဟိ ...
ရင္ထဲက သိပ္သည္းဆနန္႔အမွ် ခံစားရစြာတိ မခ်ိမဆန္႔ပါလားေဝ ...
ေဒ ရင္ဘတ္ကို ခ်ခင္း
တစ္လွမ္းခ်င္း နင္းျဖတ္လားခေရ ၿခီသံအခ်က္တိုင္းကို
ဆံျခည္တစ္မွ်င္စာေတာင္ အလြဲအမွားမဟိ မွတ္မိနိန္သိယင့္ ....
ငါ့စြာငါ ႏွလံုးသြီးေၾကာမႀကီးတိကိုခ်ည္
သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ပိုင္ ထင္မွတ္နိန္ခသိေရ ...
ေဒ ဖမ္းဆုတ္မရေရ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တိကို
အၿပီးတိုင္ မလႊတ္ခ်ႏိုင္သိသရြိေတာ့
ဘဝတစ္ခုလံုးစာ စုတ္ျပတ္သတ္လားၿပီးေကေတာင္
ငါ နာၾကင္ ပဲ့ႀကြီနိန္လီရဖို႔သိ ........................................
သင္းခ်ဳိ (2:05 PM)
Labels: POEM
ရီျခား ျမီျခား အလင္းခါးတိေအာက္မွာ
ရနံ႔ခါးတိက
ငါ့ဘဝကို သိမ္းၾကံဳးယူလားဖို႔ဗ်ာယ္ပိုင္ ...
ကာလာစံု ဝတ္ဆင္ထားေရ မ်က္လံုးတိက
မွားဖို႔ ျခီတစ္လွမ္းကို စစူးစစိုက္ေစာင့္ၾကည့္နိန္ကတ္ယင့္ ...
အနိန္ၾကာလာတိုင္း က်င့္သားရမလာဘဲ
ေၾကာက္စိတ္တိရာ ပိုလာခကတ္ ...
တစ္နီဝင္တိုင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္မိေရ .....
နာၾကင္မႈတိကို လြယ္ပိုး
ငါရို႕ေၾကာခိုင္းထားခေရ အေနာက္ရိုးမတစ္ဘက္
အမိၿခံေဒါင့္ေခ်က
ငါစိုက္ခေရ စပါယ္တစ္ၿခံဳကို ငါလြမ္းလို႔ ...
အမိၿခံရွိက ေသာက္ရီအိုးစင္ေခ်ေလ့ ငါလြမ္းလို႔ ....
သရက္ပင္အိုေအာက္ ခံုတန္းေခ်ကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ....
ယင္းနိန္ရာတိမွာ အခါခါထပ္နိန္ခေရ ငါ့ျခီရာတိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ....
နာၾကင္မႈကိုမသိေရ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေခ်တစ္ေယာက္ ၿပံဳးရယ္ျခင္းကို ငါလြမ္းလို႔ ...
အိမ္ခန္းေဒါင့္က ငါ့စာအုပ္ခံုေခ်ကိုေလ့ ငါလြမ္းလို႔ ...
ႏြီဦးမွာဖူးေရ ပုရစ္ဖူးေခ်တိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ...
အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်ဳိးခဖူးေရ တံစက္ျမိတ္က မိုးရီစက္တိကိုေလ့ လြမ္းလို႔ ...
၂၁ ႏွစ္တိုင္ ရႈရိႈက္ဖူးခေရ ပင္လယ္ရနံ႔ကို ငါလြမ္းလို႔ ...
နီညိဳခ်ိန္ စက္ရံုေအာ္သံတိနန္႔ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ ...
ႏူးညံ့ေရ အမိႏွလံုးသား ၊ လံုၿခံဳမႈအျပည့္နန္႔ အဖရင္အုပ္ကားကား ...
ႏွစ္သိမ့္မႈပီးေရ အမိလက္ႏွစ္ဘက္ ၊ မ်က္ရည္တိခမ္းေျခာက္စီခ အဖရဲရင့္ျခင္းတိ ...
........................................
...........................................................
ငါလြမ္းလို႔ .................
လြမ္းလို႔ .........................
လြမ္း ............................ လို႔
လြမ္း ........................
................
..................
သင္းခ်ဳိ
Labels: POEM
ရင္ျမိဳခံရေရနိန္႔
အသိနန္႔ သတိၾကားမွာ
ေဒရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးကို ေသာ့ခတ္ထားျပီးခါမွ
ထိန္းမႏုိင္၊သိမ္းမရ ေဖာက္ထြက္လာေရ ဆႏၵနန္႔
သစၥာေဖါက္ဝံ့ေရ ႏွလံုးသား .........
အၾကိမ္ၾကိမ္ ခလုတ္တုိက္လဲက်ဖူးလို႔
ျပန္မထဝ့ံေအာင္ လန္႔ဖ်ား ဖ်ားခေရ ငါ့ဝိဥာဥ္
ေလေျပညွင္းတစ္ခ်က္ တိုးအေဝွ႔မွာ
တစ္ခါျပန္ခုန္ထ မိုက္ရူးရဲခဗ်ာယ္ ........
ထိုနိန္႔က ........ ( x . x . xxxx)
ပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္အာေရ အသံ
ငါ့လိပ္ျပာကို ေတာင္ပံခတ္စီခေရ ...
ကလပ္စီကယ္ သံစဥ္တစ္ဝက္နန္႔
စီးဆင္းနီေရ အၾကားအာရုံ
ဦးေဏွာက္ အခ်က္ပီးေခါင္းေလာင္းသံေတာင္ မၾကားႏုိင္ခေအာင္
ငါ့ရင္ဘတ္က ငါ့ကိုဝါးျမိဳလားေရ ........
သင္းခ်ိဳ
Labels: POEM
တကယ္ေတာ့ မိုးနည္းတာမဟုတ္ပါဘူး ... မိုးကို မရြာတာ ... ေျခာက္ခမ္းျပီး ေၾကြက်ကုန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ... တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ... ဒီေနရာ ဒီေဒသအတြက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံခဲ့ရတဲ့အရာေတြ ... ဘာေတြမ်ား ျပန္ရခဲ့တာ ရွိလို႔လဲ ... တစ္ခုပဲ သံေယာဇာဥ္ဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိလာခဲ့တာရယ္၊ ဘဝ ဆိုတာကို အမ်ဳိးစံု မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ဖူး ၾကံဳဖူး ဆံုဖူး တာပါပဲ ... ဒါေတြကို ရဖို႔ ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့ အင္အားေတြက ေငြ၊ အခ်ိန္၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာရိပ္ေတြ ... အထီးက်န္တယ္ ဆိုတာ ဘာရယ္လို႔ မေတြးဘဲကို ေန႔တိုင္းလိုလို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ ... တစ္ရက္စီ တစ္နာရီစီတိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သက္ရွိလူက ေသဆံုးေနျပီးေတာ့ စက္ရုပ္လို အရာတစ္ခု အစားဝင္လာေနပါတယ္ ... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေလာကၾကီးမွာ ၾကင္နာတတ္တဲ့၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြရွားပါးကုန္တယ္ထင္ရဲ႕ ... ပါးပါးလွပ္လွပ္အျပံဳးေတြေအာက္က ထက္လွတဲ့ ဓါးသြားေတြ ကပ္ညွိတတ္ဆင္ထားတတ္လာၾကတယ္ ... ဒီလိုပဲ ရလိုမႈတစ္ခုအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့လိုက္ စေတးခဲ့လိုက္ျပီးမွ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ခက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ခံစားခ်က္မပါဘဲ ေနသားတက်ျဖစ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကိဳးစားလာေနၾကရတယ္ ... ေျပာျပဖို႔ေတာင္ခက္ခဲတဲ့ ေလာကဓံေတြကို အံၾကိတ္ခံျပီး ဖ်က္ဆီးေျခြခ်ဖို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သင္ယူခဲ့ၾကရတယ္ ... တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ အျပံဳးေတြက လွပထက္ျမက္လာၾကတယ္ .. အၾကည့္ေတြက စူးရွလာၾကတယ္ ... လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တတ္လာၾကတယ္ ... မ်က္ရည္ေတြ ေအးခဲကုန္ၾကတယ္ ... ရင္ထဲမွာ ဂလိုဏ္ေပါက္ၾကီးေတြလို ဟာလာဟင္းလင္းနဲ႔ ေရွ႕ကိုဆက္ >>>> .... ေတြ႕ရင္ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ ... ဟိုဘက္လွည့္လိုက္ေတာ့ ျပန္ေသသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ... လိုခ်င္တာေတြက ဒါေတြလား ... ျပန္ရတာနဲ႔ ေပးလိုက္ရတာ တန္ရဲ႕လား ဆိုတာ ျပန္မေတြးေၾကး ... ကိုယ္စီ အသိ ကတိေတြနဲ႔ ... ဘယ္သူမွ ဘယ္သူ႔အတြက္ ငိုေပးၾကတယ္မရွိ ... ျဖစ္လာတဲ့ အရာအားလံုးက ေနသားတက်အတိုင္း ... ရင္ဘတ္ခ်င္းေပါင္းဖက္ၾကတယ္မရွိ ... ဒီလိုပဲ အဆင့္အတန္းခ်င္းေပါင္းဖက္ၾကေလရဲ႕ ... ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ထားၾကတယ္ ... ခံစားခ်က္ေတြကို သတ္ပစ္ၾကတယ္ ... ဒီလိုနဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ ဒီရပ္ဝန္းမွာ ေမတၱာတရားေတြ ခမ္းေျခာက္၊ အေငြ႔လည္းမပ်ံေတာ့ တစ္ေယာက္ေပၚတစ္ေယာက္လည္း ေစတနာမိုးေတြ မရြာႏိုင္ၾက ၊ စာနာမႈအသိစိတ္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းေၾကြက် ... တကယ္ေတာ့ မိုးနည္းတာမဟုတ္ပါဘူး ... လူသားဆန္တဲ့ စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေျခာက္ေသြ႕ ေၾကြက်ေလာက္ေအာင္ကို မိုးမရြာတာပါ ....
Labels: ESSAY
ကြ်န္မ ဟင္းလင္းျပင္ထဲကို စီးေမ်ာေနပါသလား ... မြမ္းက်ပ္လြန္းတဲ့ အမည္းေရာင္ၾကားမွာ နစ္ျမဳပ္ေနတာလား ... ဒါမွမဟုတ္ စူးရွလြန္းတဲ့ အျဖဴေရာင္ေတြလား ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ျပန္သံုးသပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ ... ကြ်န္မမွာ မရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းေနတာလား ... ခုနက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ေလွ်ာ္လဲသြားတဲ့ အဘြားၾကီး အတြက္ ခံစားရတာလား ... ဘာမွေရေရရာရာ မရွိ ... အဘြားၾကီးလဲက်တာကို မေတြ႕ခင္မွာေတာ့ ကြ်န္မက လက္ထဲမွာနာရီပိုင္းေလာက္ ကိုင္တြယ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ လုပ္အားခေတြအတြက္ တစ္ခုခု ခံစားေနခဲ့ရသလိုပဲ ... အဲဒီအေၾကာင္းကိုေတြးရင္းနဲ႔ ကြ်န္မလမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့တာပါ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအေတြးဘယ္မွာဆံုးမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ပါဘူး ... ကြ်န္မေရွ႕မွာ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေျခေခ်ာ္လဲက်သြားတယ္ ... ေခါင္းနဲ႕တိုင္နဲ႕ေတာင္ ေဆာင့္မိသြားတယ္ ... ကြ်န္မ ခဏတာ ဆြံ႕အသြားတယ္ ... ျပီးမွ သြားထူေပးမိတယ္ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအားနဲ႔ ထူမရဘူးျဖစ္ေနတယ္ ... လူေတြလာျပီး ကူထူေပးတယ္ ... အဘြားၾကီးက ကြ်န္မကို စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္ ... ဘာေျပာတာလဲ ကြ်န္မ မသိဘူး ... ကြ်န္မသိတာက ကြ်န္မေကာ အဲလိုလဲက်မလား ... ျပီးရင္ ကြ်န္မလဲက်ရင္ေကာ ဘယ္လို ျဖစ္မလဲ ... ငိုမိမလား ...လူေတြက လာထူေပးမလား ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မလဲက်ေတာ့ မလဲက်ခ်င္ဘူး ... ေတြးရင္နဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းသလိုပဲ ... ဒါေတြကို ကြ်န္မေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီး စဥ္းစားလာတာ ... ျပီးမွ တစ္ခါေတြးမိျပန္တယ္ ငါဘာလို႔ ဒါေတြကို ေတြးေနရတာလဲ ... ဒါေတြက ၾကိဳေတြးေနစရာမွ မလိုတာ ... ငါဟာ သူမ်ားေတြေျပာသလို စိတ္က်ေရာဂါျဖစ္ေနတာလား ... ေၾသာ္ ဒါကိုေတြးမိရင္ေတာ့ ငါဟာ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္တာ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး ... အဲသလိုလည္း ျပန္ေတြးလိုက္မိေသးတယ္ ... ျပီးေတာ့ မွ ခုငါေရာက္ေနတာ ဟင္းလင္းျပင္ၾကီးလား ... ဒါမွမဟုတ္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းလား ... ငါဟာ အဆံုးအစမရွိတဲ့ ေနရာကို သြားခ်င္လိုက္တာ ... အဲဒီေနရာကို ေရာက္သြားရင္ ဒါေတြထဲက လြတ္သြားမလား ... ဆရာေတြရွိတာပဲ ... အရွင္ဘုရားေတြ အားနာစရာေကာင္းလိုက္တာ ... အဆံုးအစမရွိတာက ျငိမ္းခ်မ္းရာ လြတ္ေျမာက္ရာမဟုတ္ဘူးေလ ... အဆံုးရွိမွ အသစ္ျပန္မျဖစ္ေတာ့မွ ျငိမ္းခ်မ္းမယ့္ တရားေတြမလား ... ငါ တရားေတြနာဖူးသားပဲ ... တရားလည္း ထိုင္ခဲ့တာပဲ ... ဘာလို႔ ခုလို ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ေနရတာလဲ ... ဘာေၾကာင့္ ငါဒီလို ျဖစ္ဖို႔ လိုလဲ ... ဒါေတြကိုပဲ ေတြးျပီး ဒီလိုပဲ ျပန္သံသရာ လည္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ .... ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ အထဲက မထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္လဲ ထဲမွာပဲ ျပန္တဝဲလည္လည္ နဲ႕ ....
Labels: ESSAY
အမည္းေရာင္ အတၳဳပတၳိ
ကိုယ္တိုင္ရီးခြင့္မရေရ အတၳဳပတၳိမွာ
အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္ေက အမွတ္စတစ္ခုက
အျဖစ္ပ်က္ တစ္ခုစီအန္ထြက္က်ေရ ...
ဘဝက မခက္ခဲပါဘူး ...
ဘဝမွာ ရွင္သန္ဖို႔က ခက္ခဲေရ ...
ဘဝမွာ ရွင္သန္ဖို႔ မခက္ခဲပါဘူး ...
ရလာေရ အဆိုးအေကာင္းနန္႔
နီသားတက် စီးေျမာဖို႔ ခက္ခဲေရ ...
ေအရင္ဘတ္ထက္မွာ
ေဇာက္မနက္ေတ ဆင္ျခင္တုံတရားကိုျခင္းဗ်ာယ္
ကိုယ့္ေစာ္ကိုယ္ လယ္ထြန္မွားခလို႔
မ်ဳိးေစ့တိကို
လက္ထဲမွာရာ က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကိုင္ထားရယင့္ ...
မႀကဲခ်ဗ်ာယ္ ...
ေဒရပ္ဝန္းမွာ
င့ါအတြက္ မိုးေခါင္ေရ ...
အျပန္ရခက္ေတ ခရီးလမ္းမွာ
အေနာက္က ဖ်က္ခမိေရေဖာင္တိအတြက္
ေနာင္တ ရရဖို႔လား ???
မထူးေရတတူ
မ်က္စိကို စံုမိွတ္လုိ႔ သတၱိရွိဟန္ေဆာင္လိုက္မယ္ .....
သင္းခ်ဳိ
Labels: POEM
သင္းခ်ဳိ လူ႕ေလာကၾကီးကို ဝင္ဖို႔အားယူလိုက္ေတအတြက္နန္႔ ေမေမ ၊ ပါပါ နန္႕ ကိုၾကီး စစ္ေတြျမိဳ႕ ေဆးရံုၾကီးကို ျမန္ဆန္ေရ ျခီလွမ္းတိနန္႔ လွမ္းဝင္လိုက္ကတ္ေတ ... သင္းခ်ဳိေမေမက နာၾကင္မႈတိကို သည္းခံေအာင့္အီးလို႔ ။ ပါပါက ေဆးရုံတက္ဖို႔လိုအပ္ေတ အေရးေပၚအိတ္ေခ်နန္႔ ေဘးနားမွာ သားေခ်ကို လက္ဆြဲလို႔ .... သင္းခ်ဳိကို လူသားေခ် အျဖစ္လက္ခံဖို႔ လံုေလာက္ေတ လူအင္အား ၃ေယာက္ ...
ေမေမကို ေဆးရံု မြီးခန္းဝင္ေအာင္ေစာင့္ပီးျပီးေက လိုအပ္ေတ ဆီးတိ ဝယ္ပီးပနာ မြီးလူနာေဆာင္ကို ဝင္ခြင့္မရေရ ပါပါနန္႔ ၄ ႏွစ္သားအရြယ္ ကိုၾကီး .....
* * * * *
ည ၁၁ နာရီခြဲဆိုေရ အခ်ိန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တိတ္ဆိတ္မႈတိနန္႔ ညအေမွာင္ထဲမွာ သားေခ်ကို ရြက္လို႔ ေဆးရံုၾကီးက ျပန္အလာလမ္းမွာ ရင္ထဲက စိတ္မခ်ေစာ္ေခ်တိကို ျမိဳသိပ္ပနာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဂၤုလိမာလသုတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အေခါက္ေခါက္ရြတ္ ၊ အတည့္ရြတ္ ၊ အျပန္ရြတ္ ၊ ၾကားေပါက္ရြတ္ ......
သားေခ်က တိတ္ဆိတ္နိန္ေရလမ္းမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းျပန္လာရေစာ္ကို ေပ်ာ္နိန္ေရဟန္နန္႕ သူၾကိဳက္ေတ ဒံုးေတးခင္းကို ဂ်ီက်ပနာ ဆိုခိုင္းေရ ... သားေခ်ကို က်ိတ္လို႔ ဖက္ပနာ ရင္ထဲက အပူၾကီးကို ဝွက္ယင္းနန္႔ “ဦးျမဝါ ေလးစားပါယင့္ ........ ... ...” အစခ်ီပနာ တစ္လမ္းလံုး ဆိုလာခရေစာ္ ..... သူေလ့ စကားမပီတပီ ဝင္ဝင္ဆိုယင့္...... ပါပါ ရင္ထဲက ပူေလာင္မႈတိ သားေခ်ကို မကူးစီခ်င္ ၊ မျမင္စီခ်င္ .... ေအနိန္႔မွ လမ္းက ပိုရွည္နိန္လာ ... ေအေလာက္ရွည္လ်ားျပီးေက လွမ္းရခက္ေတ လမ္းမ်ဳိး ၂၆ ႏွစ္တာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ တစ္ခါေလ့ မၾကံဳရသိေလ ......
ေမွာင္မဲနိန္ေရ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သားေခ်ကိုရြက္လို႔ ဒံုးေတးခင္းဆိုပနာ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေခ် အားကိုးနန္႔ လမ္းေလွ်ာက္လာယင္း ရင္ထဲက အပူတိ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ရြာက်လာေရ မ်က္ဝန္းမိုးက လမ္းမၾကီးမွာ တစ္စက္ ၊ တစ္စက္ .... လမ္းကို ၾကည့္နိန္ေရ မ်က္လံုးထဲက အျမင္အာရံုမွာ နာၾကင္မႈကို သည္းခံ အံၾကိတ္ထားေရး ၂၅ နွစ္အရြယ္ အိမ္ရွင္မပံုရိပ္တိနန႔္ ....
* * * *
ေလာကၾကီးကို ျခီခ်ဖို႔ ဝမ္းထဲကအေခ် အားယူမႈတိနန္႔ တတူပါလာေရ နာၾကင္မႈတိေၾကာင့္ ေဆးရံုမြီးခန္းကို ေရာက္လာချပီးမွ နာၾကင္မႈတိ ျပန္သက္သာလားေရ .... ေဆးရံုမ်က္ႏွာၾကက္ကို ၾကည့္ယင္းနန္႔ ဆို႔တက္လာေရ ဝမ္းနည္းမႈ ၊ အားငယ္မႈတိကို ျမိဳခ်ထားလိုက္ေတ .... အနာသက္သာခါမွ အိမ္ရွင္နန္႔ သားေခ် ဇာပိုင္ျပန္ခကတ္ေလ စဥ္းစားမိေကေလ့ တစ္ခါျပန္ ဝမ္းနည္းလာျပန္ေရ ... အေခ်ကေတာ့ေက အိပ္ခ်င္နိန္လီဖို႔ဗ်ာယ္ ... ကိုယ္တိုင္လုပ္မပီးႏုိင္လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ ဆို႔နိန္ေရ .... ယေကေလ့ အိမ္မွာက သူ႕ကို ခ်စ္ကတ္ေတေလ ... အဆင္ေျပလားလိမ့္မယ္ .... ဇာပိုင္ရာ ျပန္ခကတ္ေလဂု .... အိမ္မွာဆိုလို႔ အိမ္က ေယာကၡမအိမ္ ... ေရာက္မနန္႔ မတိတိေလ့ ရွိေရ .. ခဲအိုိနန္႔ အိမ္ရွင္မတိေလ့ ရွိေရ ... သူရို႕အသိုင္းအဝိုင္းမွာ အားလံုး ဘြဲ႕ရ ၊ စာတတ္တိ ျဖစ္လို႔ ၁၀ တန္းေအာင္ေအာင္ စာမသင္ခရေရ ကိုယ့္ကို သူရို႕သားေခ် အလိမၼာနန္႔ သေဘာမတူပီးႏိုင္ ေစာ္ကိုေလ့ နားလည္ပါေရ ... အိမ္ေထာင္က်လို႔ သားေခ်ရာ ၄ႏွစ္ျဖစ္လားေရ အဂုထိ မၾကည္ျဖဴႏိုင္ကတ္သိေလ ... ေအနိန္႔ေလ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းၾကည့္ဖို႔ဆိုပနာ အားလံုးအျပင္ကို လားခကတ္လို႔ ေဆးရံုကို လာခါေတာင္ သားေခ်ကို မထားခႏိုင္ .... စဥ္းစားမိေကေလ့ မ်က္ရည္က် လာျပန္ေရ ....
ဝမ္းထဲကေလ့ တစ္ဆစ္ဆစ္ နာလာျပန္ေရ .... ေၾသာ္ ေမေမကို တမ္းတမိျပန္ေရ ... ငိုလို႔မျဖစ္ ... ဝမ္းနည္းလို႔ေလ့မျဖစ္ ...
အခုမြီးလာဖို႔အေခ် အတြက္ ငိုလို႔က မျဖစ္ေလ ... သူ႕အမိျဖစ္ဖို႔ လံုေလာက္ေတ သတၱိနန္႔ အေခ်တစ္ေယာက္ကို ပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ စြမ္းရည္တိကို အဂုကတည္းက ခံႏိုင္ရည္အျပည့္နန္႔ ပ်ဳိးေထာင္ထားရဖို႔ မဟုတ္လား .... အေခ်ကို စဥ္းစားမိေစာ္နန္႔ သတၱိရွိလာေရ ... နာၾကင္မႈၾကားကျပံဳးေလ့ ျပံဳးမိေရ .... သားလား သမီးလား မသိရသိေရ ေအအေခ်အတြက္ လံုျခံဳမႈ အျပည့္အဝ ပီးႏိုင္ေရ အမိအျဖစ္ရာ ငါရွင္သန္ရဖို႔ေလ ...
ေအအေခ်အတြက္ သူ႔အနာဂတ္တိအတြက္ ေအေမေမကို ရြီးခ်ယ္ခေရ အေခ်အတြက္ လံုးဝမ်က္ရည္မက်ဘဲနန္႔ ငါတစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရဖို႔ .... ေၾသာ္ ေက်းဇူးတင္ေရအေခ် ... ေအေမေမကို သတၱိတိပီးလို႔ .... ေအအမိ ဘဝထဲကို ဝင္လာပီးလို႔ ... ေက်းဇူးပါ ....
ေရွ႕ကို ဆက္ဖို႔ ခရီးလမ္းတိ ဇာေလာက္ပင္ၾကမ္းပတ္စီ ... အားလံုးကို ရွင္းလင္းျပီးေက သားေခ်နန္႔ ေအအေခ်အတြက္ ကိုယ္တိုင္ ရွင္းလင္းပီးလိုက္ဖို႔ဗ်ာယ္ ... ေမေမ အားမငယ္ပါ ..... ေမေမ လံုးဝအားမငယ္ပါ ... တစ္ဘဝလံုးစာ တိုက္ပြဲအတြက္ ေမေမ အားတိအျပည့္ရွိနိန္ပါမယ္ ... အေခ်ကို စဥိးစားမိယင္းနန္႔ မြီးခန္း မ်က္ႏွာ ၾကက္ကို တစ္ခါ ၾကည့္ဗ်ာယ္ ျပံဳးမိျပန္ေရ ...........
ေအစာနန္႔ ေမေမ ၊ပါပါ ကို ကန္ေတာ့ပါေရ
သင္းခ်ဳိ
Labels: ARTICLES
လူတိတိုင္းဗ်ာယ္ ခ်ိန္ဆတတ္ကတ္ေတ
လိမၼာျခင္းထဲမွာ ၀င္ဆံ့ႏိုင္ဖို႕
မိုက္မိုက္မဲမဲ ငါႀကိဳးစားဖူးခယင့္
အခ်ိန္တိရာ ေျဗာက္ေသာက္ကုန္ခေရ
ငါ့သဘာ၀မဟုတ္လို႕ အေရာင္မေျပာင္းႏိုင္ခ .....
ငါ့ကိုက်ဥ္ထားေရ လူတိကို
အေပါင္းအသင္းျဖစ္ခ်င္လို႕ စိတ္ကူးယဥ္ဖူးခေရ
ျမင္ကြင္းမတူလို႕ စကားခ်င္းေတာင္စစ္ေျပမၿငိမ္းခ .....
ကံေကာင္းေရလို႕ယူဆမိေရ လူတစ္ခ်ဳိ႕ကို စံထားဗ်ာယ္
"ကံ" လို႕ထင္ေစာ္နီရာမွာ လယ္ထြန္မွားခေရ
ရုိးရာမတူလို႕ ပ်ဳိးေတာင္မႀကဲခရ .....
အဲ .......
ဘ၀ဆိုေစာ္ ဘ၀ဆန္နီဖို႕အဓိကလို႕ထင္ဗ်ာယ္
လိုက္ေလ်ာညီေထြနီတတ္ဖို႕ သင္ယူနီခါမွ
သင္ရိုးကုန္လို႕ "ဘ၀" က ငါ့ကိုျပန္သိမ္းလားေရ .... ။ ။
သင္းခ်ဳိ
Labels: POEM
မပီျပင္ေရေကာက္ေၾကာင္းတိနန္. ငါ့ဘ၀ကို
မကြ်မ္းက်င္ေရပန္းခ်ီဆရာက ဆဲြေစာ္လာ ....
မာယာရွင္က ဆဲြေစာ္လာ .......
ဇာမွန္းမျမင္ရေရ ေနရာကို
အားသြန္ခြန္စိုက္ၿပီးနီရေစာ္ ၀တၱရားလား ......
ေစာင့္စားခေရ ေတာက္ပမႈတစ္ခုတစ္လီက
ေမွ်ာ္လီ၀ီးလီ လိုက္လီၿပီးလီိိိိ .......
တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကူးနန္.ရြက္လြင့္ဖို.ေတာင္
လီကမတိုက္ ........
ဘ၀ဆိုေစာ္ အျပီးသားရီးစပ္ထားေရစာအုပ္ဆိုေက
တစ္ရြက္ခ်င္းလွန္နီရေစာ္ထက္
တစ္အုပ္လံုးကိုအရည္ႀကိဳဗ်ာယ္ ေသာက္ပလိုက္ခ်င္ယင့္ ........
အခြင့္ရွိေက .... "၀င္ကစြပ္ပိုင္"
ရွင္သန္ျခင္းကို တခ်က္ခြ်တ္ထားလိုက္ခ်င္ေရ ...... ။ ။
သင္းခ်ဳိ
Labels: POEM
